Doorgaan naar hoofdcontent

Hoeveel?



Hoeveel woorden leeft de dichter nog in je?
Hoeveel rood is de ballon
waarmee je spelen kan?
Hoeveel regen maakt de zee nog zout?
Hoeveel wegen ben je nog van plan?
Hoeveel vingers leeft de liefde in je?
Hoeveel spel bevat nog jouw sporen?
Hoeveel lach klinkt er in je hoofd?
Hoeveel plannen ben je verloren?
Hoeveel wolken gaan er in een hemel?
Hoeveel zacht is een hand in een hand?
Hoeveel stil groet de boom als je langs komt lopen?
Hoeveel liefde schreef je in het zand?
©Ron van Es

Populaire posts van deze blog

De Hond

1. Ik schrijf het woordje ‘eenzaam’, en over mijn schouder kijk je mee. Ik staar daarna op het papier en je kwijlt de inkt weer nat. Als ik me omdraai, ben je weg. Ik denk aan het woord en je kijkt door mijn ogen mee. Alsof je de betekenis zo goed kent, en weet wat er op papier staat. Maar als ik je zoek, ben je er niet. Wie ben je dat je mij zo goed kent? Wiens geblaf hoor ik galmen tegen de muren? Wiens gehijg voel ik in mijn nek? 2. Toen in het najaar het donker alle uren omsloot en de Hond zo heftig aan zijn ketting rammelde, besloot ik niet langer te blijven. Op reis, op reis, dat was wat ik dacht en ook zo ondoordacht maar deed. Een plek in Zeeland, killer kon het niet in dit natte najaarsland. Daar waar niemand wist wat ik deed of zelfs maar wat ik zo graag wilde. Daar ontkwam ik op een ochtend toch niet aan die bek vol tanden. Tussen slapen en ontwaken, het uur van de Hond naar ik later be...
Meer lezen

De liefde van het hart

Het voelen van het hart die pompende materie, pulserende kamers, stromen van bloed en leven, het jagen van het hart. De pijnscheuten van het hart, die heilloze tocht, klagende galm voetstappen in een uitgestorven straat, de eenzaamheid van het hart. De waanzin van het hart, die zanderige verstuiving, een blazende trompet klinkt als wanhopig in het rond, de gekte van het hart. Het einde van het hart, die fladderende nacht, bewogen ochtend, waar contouren in de steigers staan, het begin van het hart. De liefde van het hart, die haar zo beminnen laat, loslopend wild en nieuwe jachtterreinen doet opengaan, de liefde van het hart. ©Ron van Es
Meer lezen

Mijn tafel

Aan mijn tafel wordt gegeten, gesproken en gegild. Aan mijn tafel wordt gezwegen, lesgegeven en niets geleerd. Hier sluit men rusteloos de ogen en kijkt men naar de andere kant of wordt over het hoofd gezien. Aan mijn tafel wordt gefluisterd, verleid en uitgelokt. Aan mijn tafel wordt betast, bekrast en daarna hard gelachen. Hier is het soms goed toeven, en lijkt het bijna op een thuis. Hier kom ik samen. ©Ron van Es
Meer lezen