Doorgaan naar hoofdcontent

Op weg gaan



Mag je weg lang zijn
Met bochten, en soms rechte stukken
Waar je kunt pauzeren
Op open plekken.

Mag je weg lastig zijn
Zodat je kracht moet zetten
En je diepe verlangens van jezelf
Leert kennen.

Mag je weg een eigen weg zijn -
‘The road less traveled’ -
Niet om je te ontmoedigen,
Laat het jouw weg zijn.

Mag je weg er één zijn vol geheimen
En deuren waar nieuwe deuren achter schuilgaan.
Een weg die ook plots kan stoppen
En je vol raadsels stil laat staan.

Mag je weg verkwikkend zijn
Vol dageraad en ochtenddauw,
Waar de mist op zal trekken
En je nieuwe kleuren zult zien.

Mag je weg vol ontdekkingen zijn
En je links en rechts jezelf tegenkomt
Een weg vol tegenstellingen, eigenlijk
Zoals je jezelf ook steeds tegenspreekt.

En vooral een weg vol diepe rust.
Dat het goed is zo, goed om te gaan,
Goed om daar alleen te zijn
En goed om terug te keren.

©Ron van Es

Populaire posts van deze blog

De Hond

1. Ik schrijf het woordje ‘eenzaam’, en over mijn schouder kijk je mee. Ik staar daarna op het papier en je kwijlt de inkt weer nat. Als ik me omdraai, ben je weg. Ik denk aan het woord en je kijkt door mijn ogen mee. Alsof je de betekenis zo goed kent, en weet wat er op papier staat. Maar als ik je zoek, ben je er niet. Wie ben je dat je mij zo goed kent? Wiens geblaf hoor ik galmen tegen de muren? Wiens gehijg voel ik in mijn nek? 2. Toen in het najaar het donker alle uren omsloot en de Hond zo heftig aan zijn ketting rammelde, besloot ik niet langer te blijven. Op reis, op reis, dat was wat ik dacht en ook zo ondoordacht maar deed. Een plek in Zeeland, killer kon het niet in dit natte najaarsland. Daar waar niemand wist wat ik deed of zelfs maar wat ik zo graag wilde. Daar ontkwam ik op een ochtend toch niet aan die bek vol tanden. Tussen slapen en ontwaken, het uur van de Hond naar ik later be...
Meer lezen

De liefde van het hart

Het voelen van het hart die pompende materie, pulserende kamers, stromen van bloed en leven, het jagen van het hart. De pijnscheuten van het hart, die heilloze tocht, klagende galm voetstappen in een uitgestorven straat, de eenzaamheid van het hart. De waanzin van het hart, die zanderige verstuiving, een blazende trompet klinkt als wanhopig in het rond, de gekte van het hart. Het einde van het hart, die fladderende nacht, bewogen ochtend, waar contouren in de steigers staan, het begin van het hart. De liefde van het hart, die haar zo beminnen laat, loslopend wild en nieuwe jachtterreinen doet opengaan, de liefde van het hart. ©Ron van Es
Meer lezen

Mijn tafel

Aan mijn tafel wordt gegeten, gesproken en gegild. Aan mijn tafel wordt gezwegen, lesgegeven en niets geleerd. Hier sluit men rusteloos de ogen en kijkt men naar de andere kant of wordt over het hoofd gezien. Aan mijn tafel wordt gefluisterd, verleid en uitgelokt. Aan mijn tafel wordt betast, bekrast en daarna hard gelachen. Hier is het soms goed toeven, en lijkt het bijna op een thuis. Hier kom ik samen. ©Ron van Es
Meer lezen